یکشنبه, 02 اسفند 1394 01:51

کسی بر شهیدان سلامی نگفت

نوشته شده توسط
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

 

 

شعری در خصوص دوران پس از جنگ و حال و هوای امروز ما، اگر چه برخی از لغات به صورت عام آمده است و شاید برخی گمان کنند که در این شعر شاعر خواسته، یا ناخواسته به سیاه نمائی در جامعه پرداخت است اما می توان این نتیجه را گرفت که شاعر در صدد بیان عمق فاجعه بوده است.

کسی بر شهیدان سلامی نگفتتلگرام زندگی - دفاع مقدس - شهدا
دلم باز شوق جنون کرده است دلم باز اهنگ خون کرده است
دلم باز بهر شهادت گرفت دلم باز تا بی نهایت گرفت
شبی که حضور خدامی چکید واز سنگر دعا می چکید
شبی که دلیران منور زدند 

 

 

کسی بر شهیدان سلامی نگفت


دلم باز شوق جنون کرده است                                      دلم باز اهنگ خون کرده است
دلم باز بهر شهادت گرفت                                           دلم باز تا بی نهایت گرفت
شبی که حضور خدامی چکید                                       واز سنگر دعا می چکید
شبی که دلیران منور زدند                                           به خط عدو بار دیگر زدند
شبی که نزول ملک بود و عشق                              و در سفره نان و نمک بود وعشق
شبی که زمین آسمان پوش بود                                      زمان زیر گریه فراموش بود
دلم باز حسرت نصیب کسی است                                   و محتاج امن نهیب کسی است
همانی که نامش همیشه گم است                                     و خاکش زیارتگه مردم است
دلش را به شمشیر پیوند زد                                          به روی خداوند لبخند زد
تو مشتی از خاک تقدیم دوست                                       تو و نیتی پاک تقدیم دوست
توبر فاطمه(س)اقتداکرده ای                                       توبا نام زهرا(س)صفا کرده ای
مزار تو آئینه ای از بقیع                                            و تشویش دیرینه ای از بقیع
شهادت سزاوارتو بود و بس                                        وتنها خدا یار تو بود و بس
تو از آتش و آب آبی تری                                           تو از روح مهتاب آبی تری
کسی کاش راز تورا می سرود                                     وچشمان باز تورا می سرود
تو انی که خیرالعمل خوانده ای                                   و بردوش مردم غزل خوانده ای
دلم با امیدت قوی می شود                                           کنون نوبت مثنوی می شود
تو رفتی و خون شیشه ها را گرفت                                رگ وروح اندیشه ها را گرفت
تو رفتی و از آسمان سنگ ریخت                                  نبودی و باران نیرنگ ریخت
گروهی به مال و زمین دلخوشند                                   به انگشتر بی نگین دلخوشند
تورفتی و دلال خون شد زیاد                                       نبودی و پامال خون شد زیاد
تو رفتی و حراج غیرت شده است                                نبودی و تاراج غیرت شده است
تو رفتی و مردم ریائی شدند                                        و یک عده هم شیمیایی شدند
نه آن شیمیایی که درجنگ بود                                    نه آن گاز سمی که بی رنگ بود
همانها که عطر ریا می زنند                                        و بر سینه سنگ خدا می زنند
همانان که حق توراخورده اند                                       واز شهر یاد تورا برده اند
همانان که یادی زبن می کنند                                        فضا را پر از ادکلن می کنند
به یک اخم از کار شل می شوند                                 به یک حکم مسئول کل می شوند
شبی سینه چاک حقیقت شوند                                        ودر روز پیر طریقت شوند
اگر ساده در فکر خط بازی اند                                     طرفدار روز خوش ماضی اند
همانان که در بی حجابی تکند                                      سزاوار یک قبضه نارنجک اند
به سنگ تهاجم بزک می شوند                                     و مثل عروسک بزک می شوند
وخورشید از یادشان رفته است                                    و توحید از یادشان رفته است
از اینها بپرسید «مهران» کجاست                        «شلمچه»،«حلبچه»«مریوان»کجاست
از اینها بپرسید رزمنده کیست                                         ببینید آنگاه شرمنده کیست
دلم باز بهر شهادت گرفت                                             دلم باز تابی نهایت گرفت
کسی فکر گلهای این باغ نیست                                    کسی مثل آن روزها داغ نیست
همه ناگهان عافیت خو شدند                                 و یک شب از این رو به آن رو شدند
کسی برشهیدان سلامی نگفت                                        رضای خدا را کلامی نگفت
و هرکس به فکر زر و زیور است                             و هرکس که بی پول تر ابتر است
شبی این همه درد دل می شو د                                      و آغاز فصل غزل می شود

نوشته شده توسط: زنده یاد زهرا امانی

منبع شعر و عکس: دریا دلان صف شکن

بازنشر: تلگرام زندگی


+ 0
+ 0
خواندن 1057 دفعه آخرین ویرایش در یکشنبه, 02 اسفند 1394 01:51

رسانه


+ 0
+ 0

نظر دادن

دوست عزیز سلام
اگر فرصت ارسال نظر را ندارید تقاضا می شود با رای مثبت و یا منفی ما را از نظر خود آگاه سازید
با سپاس